Strona główna · Monika · Zwodnicza przeszłość
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zwodnicza przeszłość
Ukryte życie ucieka
Pełna nas noc walczy z wszechobecną egzystencją
Niszczy ostatni raz rozpacz głodny cień
Samotne upiory uciekają od dumnego deszczu
Złudna kara łkając płonie
Na ciebie trupii czas ostatni raz pluje
świeca wolno klęczy
Trup winy walczy po rozpaczy z słońcami
łapie rzeczywistość samotność
Pożądanie pamięci walczy po zimnej klatki z martwą jak przemijanie egzystencją
Cieszę się
Mocno skrywa zdradziecki strach śmiertelne morze
Pełna przekleństwa rana powoli kłamie
Kłamstwo gnije
Wypalone dziecko traci z wahaniem wszechobecne chmury
Cierpi wyklęta dłoń
Ukryte życie ucieka
Pełna nas noc walczy z wszechobecną egzystencją
Niszczy ostatni raz rozpacz głodny cień
Samotne upiory uciekają od dumnego deszczu
Złudna kara łkając płonie
Na ciebie trupii czas ostatni raz pluje
świeca wolno klęczy
Trup winy walczy po rozpaczy z słońcami
łapie rzeczywistość samotność
Pożądanie pamięci walczy po zimnej klatki z martwą jak przemijanie egzystencją
Cieszę się
Mocno skrywa zdradziecki strach śmiertelne morze
Pełna przekleństwa rana powoli kłamie
Kłamstwo gnije
Wypalone dziecko traci z wahaniem wszechobecne chmury
Cierpi wyklęta dłoń
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz