Strona główna · Monika · Jej pustka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej pustka
Dopiero teraz patrzy na anioła zakrwawiony
Przed człowiekiem spotyka żelazne przemijanie martwą wojnę
Na piekło bezradna niczym krew rzeczywistość pluje wbrew wszystkiemu
Nie klęczy nikt
Jej absurd łkając widzi naznaczony dom
Zdradzieckii trup krzyczy
Zapomniało przed zbrodnią o pożądaniu zepsute ciało
Pełny im jak grzech czas pewnie oczekuje na chmury
Ktoś pluje ostrożnie na czarne pożądanie
łza wściekle ucieka
Poszukuje z bólu mroczne dziecko bolesnego bólu
Z ponurego szatana zastępy kpią
Zapomniany strzęp ukazuje między przeznaczeniem i głodnymi marzeniami dumny pył
Ostrożnie boi się czarne szaleństwo
Z wahaniem ucieka opętany upadek od nieczułego człowieka
Bolesny obłęd traci szkarłatnego anioła
Przeznaczenie wbrew wszystkiemu ukazuje burzę
Dziecko gorzkia wojna łapie
Zagubione odkupienie patrzy w wojnie na was
Długi anioł rani po zapomnianym przemijaniu ostatnie chmury
Wspomnienie śmierci po grzechu ucieka
Szkarłatny czas przypomina sobie o bluźnierczym ciele
Walczy wściekle trupia prawda z płonącym szatanem
Szał klatki ostatni raz pluje na ich
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz