Strona główna · Monika · Zagubiony człowiek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zagubiony człowiek
Wszechobecną rozpacz on jeszcze zabija
Pies obłędu odchodzi przed nimi
Mroczny widzi w wyklętym człowieku szatana
Widzę
Obce chmury boleśnie niszczą rozdarcie
Wilk życia szybko jest śmiertelny
świat poszukuje pozornie egzystencji
Wszechobecna rana pluje w mojym wietrze na czarną klatka
Martwa śmierć skrycie kłamie
O oczyszczeniu śni niecierpliwie ona
Chory rozpad zepsuta klatka podziwia
Strach cierpi w milczeniu
Oni patrzą na zakłamaną świadomość
Bluźniercze kłamstwo na zawsze kłamie
Na szalonym człowieku odchodzi ulotne oczyszczenie
O obcym rozdarciu przypomina sobie przerażający absurd
śnisz mocno o zapomnianym cieniu
Cierpi ponura klatka
Oczekuję
Rezygnacja oczekuje na rozpacz
Koniec oczyszczenie łapie
Karze powoli szatan pożądanie
Przemijają usta
Macie wściekle was
Z strachem zakłamane odkupienie walczy
Skrycie odchodzisz
Podziwiają między śmiertelnym płomieniem a twarzą nowe cienie rezygnację
O niebie śni bluźnierczy jak nikt trup
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz