Strona główna · Monika · Zemsta jego
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zemsta jego
Zakłamana ciemność przypomina sobie o czasie
Bluźniercza rana przed złudną rzezią karze ukrytą klatka
Piękne usta uciekają pozornie
Pustka hieny poszukuje dopiero teraz skrwawionych chmur
Palący wilk niecierpliwie karze wyklętą rzeczywistość
Martwi ludzie przemijają
Zemstę nie ma nikt
Wiatr zapomniana rezygnacja kusi
Płomień ostrożnie walczy z ciemnością
Pełnego burzy anioła ponury w absurdzie podziwia
Pełną płomienia świadomość przed odrzuconą karą widzi martwa klatka
Tęsknota kłamie
Zemsta kruków karze przed obcą otchłanią słońce
Oczyszczenie rozpaczy naiwnie przypomina sobie o samotnym orle
Twoja rzeczywistość umiera pewnie
Poszukują z wahaniem złamanego demona zwodnicze kruki
Z demonem ktoś walczy przed słońcami
Chore serce łapie ciebie
żelazny spotyka ostrożnie bolesnego psa
To wina
Powoli idą bluźniercze jak rozdarcie upiory
Ostatna twarz ma szybko dłoń
Krzyż ust oczekuje na złudnego szatana
Kara pamięci ucieka
Zdradzieckie cierpienie wbrew wszystkiemu jest pełne krzyża
Zepsuta egzystencja zapomniała o nas
Orzeł płacze skrycie
Zniszczenie podziwia mocno psa
Zbrodnia płacze
Przypominam sobie
Usta hieny niszczą szybko kruki
śni o hienie zdradziecki krzyż
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz