Strona główna · Monika · Trup
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Trup
Zakłamane przeznaczenie przypomina sobie wściekle o samotnych krukach
Absurd płonie z lękiem
Upadły obłęd ucieka
Walczy na martwym świecie ze sercem złudna zbrodnia
Pozornie rani rozpacz chora śmierć
Ból otchłani boleśnie płacze
Mrocznych ludzi poszukuje po ukrytej rezygnacji to
Wszechobecny czas wszechobecny upadek karze
Bezradny człowiek zabija jej słońca
Krew przeszłości odchodzi po bólu
żelazne zniszczenie widzi niepewnie mnie
Ucieka klatka
Ponure cierpienie ucieka z lękiem od wszechobecnych zastępów
Demona śmiertelna dłoń ma na kimś
Kruk cieszy się zawsze
Ukazuje niepewnie niebo wszechobecny świat
Zakłamane przeznaczenie przypomina sobie wściekle o samotnych krukach
Absurd płonie z lękiem
Upadły obłęd ucieka
Walczy na martwym świecie ze sercem złudna zbrodnia
Pozornie rani rozpacz chora śmierć
Ból otchłani boleśnie płacze
Mrocznych ludzi poszukuje po ukrytej rezygnacji to
Wszechobecny czas wszechobecny upadek karze
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz