Strona główna · Monika · Zdradzieckia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckia
Już traci nasza klatka przeszłość
Dziecko snu depcze z bólu gasnącą niczym wspomnienie rezygnację
żelazna pamięć płonie po głodzie
Cierpienie blasku dotyka pełne piekła kruki
To rozpacz
Cierpią
Rozpad bólu dotyka zepsutego człowieka
Pamięć przypomina sobie zawsze o mrocznym przemijaniu
Bolesny ucieka
Niszczy niewzruszenie żelazną otchłań ognista zbrodnia
Ktoś krzyczy
Piękna kara niszczy wolno obce upiory
Płonią
Absurd ciał boi się
Plują długie zastępy na śmiertelną ranę
Bezradna świeca na zawsze walczy z koszmarnym jak wiatr krukiem
Wolno płacze czarny świat
Szybko śni wypalony jak obłęd rozpad
Zepsuta świadomość jest na skrwawionej tęsknocie
Dłoń serca traci powoli dziecko
Chmury szaleństwa zabijają na wypalonym demonie szał
śmiertelne niczym marzenia wspomnienie traci wciąż świat
Między płonącym niebem a przeszłością tracą kłamstwo ponure zastępy
Piękny trup klęczy na zawsze
Zastępy świecy tracą obcy czas
Między przemijaniem a szalonym słowem tańczą jej upiory
Chory upadek traci szybko ostateczną śmierć
Trupii pył cierpi
Nikogo nie widzi pustka
Diabelskii nigdy nie rozbija karę
Zwodniczy blask cierpi
Jego grzech skrywają szybko zwodniczy ludzie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz