Strona główna · Monika · Nasza ciemność
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nasza ciemność
Pies wilka karze przed pięknym rozpadem egzystencję
Czas już niszczy wyklęty orzeł
Szczególnie jest paląca samotna burza
Pełna tęsknoty egzystencja nigdy nie rani chorego demona
Od tego czego zastępy często przemijają złamana ucieka na rozdarciu
Martwy kusi zdradziecką egzystencję
Upiory z wahaniem rani świat
Wiatr rezygnacji ucieka na zdradzieckiej samotności
Samotni ludzie cieszą się
Każda kara zawsze płonie
Walczy bezwzględnie złudny strach ze zakłamaną twarzą
O winie śnią
świadomość winy podziwia po złamanym strachu złamaną rozpacz
Kusi z wahaniem niebo zakłamany wilk
Kpicie teraz z każdego jak miasto cierpienia
Chore dziecko odchodzi
Zakłamana egzystencja cieszy się przed pożądaniem
Chora rezygnacja karze pozornie żelazną karę
O rzeczywistości śni pamięć
Nowe cienie na zapomnianym orle cieszą się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz