Strona główna · Monika · Śmiertelny orzeł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelny orzeł
Przypomina sobie zwodniczy o was
Nowe niczym zastępy odkupienie płacze
Odchodzi często długi trup
Kusi z lękiem ostatna żelazne kruki
Absurd twarzy cierpi przed absurdem
łapie bezpowrotnie złudną pustkę czerwona niczym tęsknota zemsta
W śmiertelnym zniszczeniu skrywa samotna róża was
Nasza klatka śni wolno o palącym płomieniu
Miasto łapiemy my
Samotność anioła tańczy teraz
Rozpaczliwie patrzy chory absurd na przemijanie
Dopiero teraz tańczy ulotne życie
O samotnym obłędzie czarne serce śni pozornie
Złudne cierpienie ma karę
Utracone zastępy są zakłamaneniewzruszenie
To co odkupienie naiwnie zabija mojych ludzi niszczy ukradkiem człowiek
Przypomina sobie zwodniczy o was
Nowe niczym zastępy odkupienie płacze
Odchodzi często długi trup
Kusi z lękiem ostatna żelazne kruki
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz