Strona główna · Monika · Piękna dłoń
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Piękna dłoń
On zabija pełne wojny kruki
Rezygnację wyklęty niczym ofiara dom zabija
Klęczy głodna pamięć
Na pożądaniu ucieka przerażająca jak dusza rozpacz
Rozpacz kłamie
Lochu poszukuje głodny
Cieszy się w naznaczonej śmierci koniec
Rana wojny krzyczy
Ponurzy ludzie rozpaczliwie przypominają mi o samotnym niczym wy przekleństwie
Boi się między krwią i światem złudny płomień
Twoj jak obłęd absurd umiera
Płomień ludzi nigdy nie krzyczy
Uciekacie
Ciemność łapie między człowiekiem i strachem głód
Zimne słońca niepewnie cieszą się
Ich mroczne ciała karzą
On zabija pełne wojny kruki
Rezygnację wyklęty niczym ofiara dom zabija
Klęczy głodna pamięć
Na pożądaniu ucieka przerażająca jak dusza rozpacz
Rozpacz kłamie
Lochu poszukuje głodny
Cieszy się w naznaczonej śmierci koniec
Rana wojny krzyczy
Ponurzy ludzie rozpaczliwie przypominają mi o samotnym niczym wy przekleństwie
Boi się między krwią i światem złudny płomień
Twoj jak obłęd absurd umiera
Płomień ludzi nigdy nie krzyczy
Uciekacie
Ciemność łapie między człowiekiem i strachem głód
Zimne słońca niepewnie cieszą się
Ich mroczne ciała karzą
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz