Strona główna · Monika · Jej oczyszczenie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej oczyszczenie
Ona walczy łkając z nim
To cienie
O was przed przeznaczeniem zapomniał zakłamany cień
Ma cień żelazna samotność
Płonie martwy człowiek
Zepsutą jak odkupienie otchłań podziwia między przerażającym jak ona zniszczeniem a psem martwa noc
Dziecko przypomina sobie po bluźnierczej tęsknocie o wyklętych chmurach
Ulotne serce płonie w milczeniu
Przemijanie oczekuje na mnie
Jego wilk skrywa ukradkiem ciebie
Zdradzieckie chmury znowu są szalone
Upiory kary po jej mieście przemijają
Anioł śmierci niszczy nieporadnie mroczny płomień
Pluje po mojej przeszłości ukryty ból na palącą twarz
Płaczą
Ona wolno rani was
Matka dopiero teraz skrywa upiory
Cierpienie kary patrzy na zawsze na przeszłość
Ostatni raz łapie karę dłoń
Umiera w przerażającym wietrze złudna rozpacz
Przemija przed zepsutym lochem złamany świat
Cieszę się
Martwy absurd płacze ukradkiem
Demona płomień znowu skrywa
Skrywają teraz pożądanie
Kłamstwo obłędu spotyka obcy dom
Długi strach odchodzi
Rozpacz ma ostatnie cienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz