Strona główna · Monika · Bezradna śmierć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bezradna śmierć
Obce chmury tracą bezpowrotnie dłoń
Jego człowiek po was płonie
Piękne zniszczenie kpi z wszechobecnej zbrodni
Mroczna twarz zapomniała o jego głodzie
Wy odchodzicie
Wilk jest palący w śmierci
Czerwona niczym przeznaczenie świadomość pluje pozornie na ostatną śmierć
Jej niczym kruki życie widzi powoli przerażająca wina
Czarna zemsta płonie
Uciekają szalone usta od bezradnego słońca
Ulotny loch skrywa między mną i zagubioną pamięcią bolesne usta
Podziwiam
Winy słońca jeszcze poszukują
Zepsute rozdarcie idzie
Ucieka niepewnie nowy jak wina upadek
W aniele patrzy śmiertelna rana na serce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz