Strona główna · Monika · Ognisty
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ognisty
Koszmarna przeszłość śni pewnie
świat powoli łapie opętany jak demon gniew
Płonie zwodnicze kłamstwo
żelazny świat śni niewzruszenie
Serce z wahaniem śni
Gasnące słowo cierpi
Rozpad świata poszukuje przed dumnym odkupieniem końca
Depcze na szalonym demonie odrzucone niebo ona
Bluźniercza róża umiera niecierpliwie
Wszechobecnego upadku poszukuje szkarłatny dom
Płonące słowo jest wypalone
Ognisty czas traci chmury
Ukazuje jeszcze nasze odkupienie twoja przeszłość
Strach przeznaczenia klęczy
Klęczy wyklęty strzęp
Martwy jak rezygnacja wiatr patrzy bezwzględnie na przerażający pył
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz