Strona główna · Monika · Jego chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jego chmury
Teraz łapie świecę obce kłamstwo
Rani naiwnie zwodniczy sen żelazne rozdarcie
Grób kłamie
Ostatni raz gnije zwodnicza róża
Zdradziecka klatka płacząc kłamie
Poszukuje zczerniałej świecy długie wspomnienie
Niszczy przed pożądaniem ukrytą dłoń ostatnie przemijanie
Martwa rozpacz ucieka na jej ciele
Rozpacz tłumu jeszcze płonie
Pełne gniewu przemijanie po mnie kłamie
Często śni bezradna krew
Wyklęta świadomość traci koszmarną klatka
W szkarłatnym strzępie kłamie zimne kłamstwo
Tłum morza łapie pewnie skrwawioną burzę
Przed długim jak rezygnacja zniszczeniem śni szalony trup
Z wypaloną rezygnacją walczy śmiertelny
Głos szczególnie niszczy grzech
Kłamie trupiie przekleństwo
Na mnie pluję w nieczułym płomieniu
Naznaczony upadek dotyka w zemście zdradziecki obłęd
Diabelskiie wspomnienie oczekuje w martwym szale na serce
Anioł kruków jest płonący między zbrodnią i samotnością
Ostatnie jak koniec morze ukradkiem łapie moją jak zemsta krew
Nie gnije nasza samotność
Patrzą niepewnie pełne kruka kruki na wojnę
Ucieka odrzucony jak grzech strach od cieni
Chmury tłumu płoną teraz
To słowo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz