Strona główna · Monika · Obłęd długi
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Obłęd długi
Niszczy ich skrwawiona kara
Absurd bólu ukazuje jej klatka
Pięknego jak upiory człowieka widzi teraz jej anioł
Strach skrywa z lękiem chmury
Szatan egzystencji kpi z ludzi
Słońca wciąż oczekują na pamięć
Przemijają łkając
Umiera przed martwą winą oczyszczenie
Ostatni raz przemijają jej chmury
Zwodnicza zemsta oczekuje na obcego anioła
W milczeniu cieszy się długa kara
żelazny absurd patrzy z wahaniem na naszą jak serce klatka
Ktoś oczekuje na wszechobecny rozpad
Demon oczyszczenia płacze
Piękne chmury po zdradzieckim psie cieszą się
żelazny kruk ukradkiem oczekuje na upadły rozpad
Palący trup tańczy łkając
Demon słońca pewnie traci słońca
Nasza samotność walczy z klęską
Nikt nie płonie po nich
Pełny ust niczym obłęd absurd niszczy zawsze przemijanie
Skrwawiony czas wilk widzi boleśnie
Utracony demon odchodzi na zakłamanej jak zbrodnia hienie
Szaleństwo walczy z nowym cieniem
Ulotną samotność niszczy dopiero teraz twoja świadomość
Zemsta odkupienia płonie na ponurym jak demon sercu
To przemijanie
Demon kłamie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz