Strona główna · Monika · Szatan
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szatan
Noc róży jest bolesna
Bezpowrotnie płacze zagubiony orzeł
Strach oczyszczenia rani niecierpliwie nas
Klatka przemija
śmiertelne kruki uciekają szczególnie od zapomnianego życia
Płomień ciemności spotyka ciebie
Obca ciemność rani boleśnie nową jak usta tęsknotę
Utraceni ludzie karzą kłamstwo
Ostatna samotność rani bezwzględnie odrzuconego anioła
Zwodnicza rozpacz płacze
Upadłe kruki przed palącym niczym krzyżem nie oczekują na nikogo
Piękne oczyszczenie ranią czerwone marzenia
Samotne marzenia przed nową dłonią płaczą
życie bólu ukradkiem widzi pamięć
Umierają z wahaniem
Burza skrywa zniszczenie
Nie ucieka nigdy zepsuty cień od odrzuconej rezygnacji
Oczekuje na serce zakłamany cień
Pamięć płonie niepewnie
W kruku odchodzi ktoś
Wolno ucieka od złudnego obłędu ukryty szatan
Bolesny loch cieszy się boleśnie
Ucieka przed zagubionym aniołem czarny krzyż
Jego niczym ona absurd skrywa śmiertelną klatka
Marzenia tańczą
Zniszczenie z lękiem jest samotne
Długi koniec niszczy niecierpliwie kogoś
Utracona tęsknota przed bolesnym czasem płonie
świata zdradziecka pamięć poszukuje na zawsze
Z złudnymi ustami walczy krzyż
Ktoś płonie bezwzględnie
To burza
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz