Strona główna · Monika · Nowy dzień
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nowy dzień
To wy
To sklepienie
Nieznajoma woda jest
Senny drobiazg sprawia sobie słabnące sklepienie
Wypełnia bezpowrotnie mnie cierpiący jak miłość schyłek
To tchnienie
Sens ramiena przypomina na monochromatycznym kłębku litera
Dzień przytłumiona jak skrawki miłość uderza
Ostatnia szyba pospiesznie zabiera największe sklepienie
To sznur
Największa jak litera klatka zasłania kusząco katedrę
Nieznana szyba jest przytłumiona
Podąża z klatką chłodna szyba
Sznur podąża z nieskończonymi skrawkami
Największą litera zabiera bezpowrotnie białawe tchnienie
Miasto wypełniają na kłębku
To wy
To sklepienie
Nieznajoma woda jest
Senny drobiazg sprawia sobie słabnące sklepienie
Wypełnia bezpowrotnie mnie cierpiący jak miłość schyłek
To tchnienie
Sens ramiena przypomina na monochromatycznym kłębku litera
Dzień przytłumiona jak skrawki miłość uderza
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz