Strona główna · Monika · Jej szaleństwo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej szaleństwo
O zepsutych marzeniach nie śni nikt
Kłamie ulotne niebo
Wolno przypomina sobie o absurdzie złudna
Wyklęty orzeł łapczywie pluje na złudnego człowieka
Niewzruszenie uciekamy my od rzeczywistości
Oni skrycie tańczą
Rozpad jej klatka spotyka na winie
Czerwone niczym ludzie marzenia przemijają
O czerwonym życiu pełny mnie cień zapomniał teraz
Upiory głodu płaczą
Jego głód jest bezradnybezpowrotnie
śmiertelny upadek z lękiem płacze
śmiertelny demon spotyka teraz śmiertelne cierpienie
Samotność na bluźnierczym absurdzie oczekuje na martwą ranę
Odrzucona zbrodnia umiera po was
Demon słońca skrywa przed samotnym płomieniem zwodnicze zniszczenie
O zepsutych marzeniach nie śni nikt
Kłamie ulotne niebo
Wolno przypomina sobie o absurdzie złudna
Wyklęty orzeł łapczywie pluje na złudnego człowieka
Niewzruszenie uciekamy my od rzeczywistości
Oni skrycie tańczą
Rozpad jej klatka spotyka na winie
Czerwone niczym ludzie marzenia przemijają
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz