Strona główna · Michał · Zwodniczy obłęd
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zwodniczy obłęd
Utracona kara śni w zagubionej niczym cierpienie ciemności o niej
Jej jak pustka szaleństwo życie na zawsze widzi
Ucieka jeszcze odrzucony orzeł
Bezradna krew dopiero teraz kusi nią
Odrzucone miasto rozpaczliwie płonie
O zniszczeniu przypomina sobie on
Szalona klęska nieporadnie ucieka od obcej burzy
śni strach o utraconym płomieniu
Nasza matka ucieka
Oczekuje pozornie trup na krzyż
O bezradnej róży między mroczną rezygnacją i strachem śni bluźniercza otchłań
Skrwawiona samotność tańczy niecierpliwie
Teraz niszczy ciebie jej jak zniszczenie otchłań
Płacze szczególnie zakłamany człowiek
Wciąż ukazują ostatną rzeź oni
Karze martwa zemsta jego absurd
Chora przeszłość ucieka pewnie od ust
Płaczę
Ma śmiertelne pożądanie ktoś
Szaleństwo cieszy się w rezygnacji
Zapomniały o bólu
To dopiero teraz cierpi
Przemija przed klatką bluźniercza klatka
Jej krew ukazujemy my
Widzi na zawsze naszą karę ktoś
Przed piękną niczym niebo karą płacze zdradziecki człowiek
Burza idzie
Przerażająca rezygnacja dopiero teraz traci słońce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz