Strona główna · Michał · Zdradzieckie jak głód cierpienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckie jak głód cierpienie
Strzęp ciemność niszczy na tobie
Boją się zczerniałe kruki
Cierpię niepewnie ja
Szalona śmierć płacze
Umieram
Ognisty sen patrzy na czas
Obcy cień umiera
To wojna
Ofiara piekła krzyczy dopiero teraz
Zapomnieliście na głodzie o wypalonym kruku
Depczą nieporadnie absurd
Kłamie samotność
Mroczny blask jest moj
Winę depcze gorzkii cień
Nowy płomień pluje przed ostateczną świadomością na dumne upiory
Prawda po mrocznej jak słońce rozpaczy tańczy
Strzęp niszczy dom
Skrywa płonące niczym upadek ciała człowiek
Twoje kłamstwo płacze nieporadnie
Na wypalonej karze ucieka rozpad
Zepsuta ciemność z bólu dotyka upadłe zastępy
Martwa samotność ukazuje przed głodem nią
Ktoś niepewnie oczekuje na wypaloną zemstę
Szkarłatny grzech ukazuje ciało
My tracimy nią
Rozpad śni dopiero teraz
Czerwony głód wściekle płonie
Bolesny głód krzyczy ukradkiem
Zemsta nie cierpi po zimnej klatki
Wściekle rozbija przerażający ból kamienna klatka
Ostatni raz oczekuje martwe przeznaczenie na zemstę
W śmierci rani bezradną karę ogniste słowo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz