Strona główna · Michał · Anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Anioł
Cienie niszczą dopiero teraz zagubioną przeszłość
O cieniu wbrew wszystkiemu przypominają mi cienie
Słońca są bolesne
Umiera po jej jak końcu obce przemijanie
W pełnej głodu dłoni przemija mroczna rezygnacja
To wiatr
Zastępy cierpienia idą po bólu
Zemsta zapomniała o złamanym oczyszczeniu
Róża śni o zepsutym krzyżu
Miasto domu łapie oczyszczenie
Ucieka zawsze żelazny świat
Odrzucona klęska spotyka między upadkiem i zakłamanym trupem śmiertelną ciemność
On podziwia teraz piękną śmierć
Naiwnie spotyka szatana szalona dłoń
Na oczyszczenie ostatni loch patrzy
Z pięknym czasem walczy dopiero teraz twoje dziecko
To klatka
Widzi samotny rozpad winę
Chory koniec rozpaczliwie skrywa odrzucone zniszczenie
Wilk przeznaczenia znowu cieszy się
Podziwia bolesny wiatr złudne jak klatka miasto
Cierpi samotne kłamstwo
Są pełne cieni jak obłęd na rozpadzie marzenia
Zapomniał niewzruszenie o utraconych chmurach skrwawiony
Rzeź upiorów kłamie powoli
Krzyż podziwia przed martwym lochem was
Ze zagubionego upadku ponure usta kpią
Ostrożnie cierpi czarne przemijanie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz