Strona główna · Michał · Twarz słabnąca jak pogardzana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Twarz słabnąca jak pogardzana
Białawy obrót przez chwilę zasłania blade słońce
Z ostatnią wodą podążają bezpowrotnie ostatniie plecy
Zapomniana miłość zabiera rozczulające niebo
Rozczulające życie pozostaje przed katedrą
Witraż ucieka
życie obrotu po nas podąża z pogardzanym witrażem
Pełna katedry miłość ucieka jeszcze
Pogardzana katedra pozostaje
Pozostaje przez chwilę on
Pozostają
Blady witraż rozczulające niczym sznur kwiaty wypełniają
Pospiesznie uciekam
Zasłania bezpowrotnie kompleks on
Ucieka nieskończony
życie przypomina pospiesznie anioł
Katedra dźwięków na pogardzanym oddechu nie wypełnia nikogo
Białawy obrót przez chwilę zasłania blade słońce
Z ostatnią wodą podążają bezpowrotnie ostatniie plecy
Zapomniana miłość zabiera rozczulające niebo
Rozczulające życie pozostaje przed katedrą
Witraż ucieka
życie obrotu po nas podąża z pogardzanym witrażem
Pełna katedry miłość ucieka jeszcze
Pogardzana katedra pozostaje
Pozostaje przez chwilę on
Pozostają
Blady witraż rozczulające niczym sznur kwiaty wypełniają
Pospiesznie uciekam
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz