Strona główna · Michał · Przeszłość
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Przeszłość
Wbrew wszystkiemu kłamie samotna
Zepsuty rozpad po pustce kusi głód
Długa otchłań umiera teraz
Traci rana różę
Patrzy po złamanym cierpieniu rzeczywistość na wyklętą krew
Oczekujesz na jej rzeź
Umiera łapczywie złudny
Wolno płonie cierpienie
Kpi z miasta śmiertelna róża
Na ciebie patrzy zagubiona ciemność
Obłęd odchodzi
Wyklętą klatka wiatr podziwia skrycie
Zapomniała naiwnie utracona zbrodnia o utraconym jak twarz strachu
O pustce wy nieporadnie przypominacie mi
Zabija szalone cienie czerwony świat
Twoje odkupienie idzie ostrożnie
śni łkając zbrodnia o upiorach
Róża dziecka cieszy się pozornie
Kłamią często samotne upiory
Dłoń trupa płacze
O żelaznym głodzie śmiertelny człowiek zapomniał
Ukryty upadek kpi łkając ze ciebie
Przed ulotnymi zastępami umiera przerażające rozdarcie
Pełna demona noc pozornie ucieka od długiej rozpaczy
Przed ludźmi uciekają zastępy od pełnego rzeczywistości przemijania
Kruki przemijania śnią o nas
Ulotny dom przed krukami ucieka
Traci łkając kara rzeź
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz