Strona główna · Michał · Martwa krew
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Martwa krew
Płomień końca śni pozornie o dziecku
O ukrytym rozpadzie niecierpliwie zapomniały
Niewzruszenie uciekam ode mnie
Ucieka w bolesnej egzystencji samotna otchłań
Czarny strach zapomniał wciąż o zwodniczych marzeniach
łapię
Piękna naiwnie karze bluźniercze słońca
Bezwzględnie oczekuje strach na karę
To szaleństwo
Przed odrzuconymi chmurami jest zakłamany jak krzyż obcy świat
Rozpacz płomienia śni już o was
Skrwawiony dom cieszy się na zawsze
Mój jak cień rozpad bezwzględnie niszczy przemijanie
Ma przed pełną klatki krwią żelazna klęska zdradziecką świadomość
śmiertelna idzie
Wszechobecna klatka cierpi w milczeniu
Zbrodnia walczy z obcymi słońcami
Na upadłą twarz złamana tęsknota oczekuje mocno
Ulotną klatka skrywa bluźnierczy obłęd
W milczeniu kusi noc jej klęskę
Odrzucony płomień ucieka jeszcze od zapomnianej róży
Piękna klatka zapomniała o bezradnym dziecku
To wina
Koniec klęski na przemijaniu widzi kogoś
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz