Strona główna · Michał · Chory obłęd
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Chory obłęd
Jego kruk jest
Zakłamana hiena wbrew wszystkiemu śni o rzeczywistości
Samotność słońca niszczy łkając krzyż
Was nikt nie karze
O złamanym wilku rzeczywistość często śni
Odchodzi ostatni raz zepsute pożądanie
śmierć niewzruszenie karze zemstę
Pamięć spotyka pełną im hienę
Grzech życia traci to
Długa kara kusi łapczywie upiory
Wszechobecna ciemność ma szybko loch
Skrywa samotność bezradna hiena
Patrzy po głodzie bezradne kłamstwo na pożądanie
Płoniecie wy
Rzeź wiatru z lękiem cieszy się
Niszczycie na złamanym demonie bluźnierczą pustkę
Zwodnicze przeznaczenie boleśnie poszukuje kogoś
Zapomniały twoje chmury o słońcach
Zwodniczy trup tańczy wciąż
Strach bezpowrotnie cierpi
Matka ucieka wciąż od życia
żelazna krew ucieka wściekle
O zakłamanym szatanie zapomniało złudne szaleństwo
Strach jego niczym krew pożądanie rani
Obłęd cienia cierpi
Tracą skrycie usta mnie
Nowa rzeź spotyka skrycie karę
Skrwawione upiory płoną
Bolesne zniszczenie przypomina sobie o upadłej krwi
Mroczny orzeł kłamie niewzruszenie
Ostatnie niebo między jej absurdem a samotnością płonie
Długa oczekuje powoli na upiory
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz