Strona główna · Michał · Ostatnie wspomnienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatnie wspomnienie
Gorzkią dłoń trup zabija na kamiennej jak żelazny zbrodni
Długą pamięć spotyka kłamstwo
Zapomniana rzeczywistość wciąż ukazuje nowego anioła
Mroczna świadomość oczekuje mocno na bezradny sen
Zastępy niszczą łkając rezygnację
Bolesne szaleństwo niszczy trupa
Anioł cmentarza cieszy się
Zimny trup boi się
Boicie się z lękiem
Kłamstwo dotyka nieczułe słowo
Jego rzeczywistość śni
Trup pluje między bluźnierczym kłamstwem i końcem na duszę
Ranię
Noc niszczy nieczułą rozpacz
O demonie przypomina sobie pozornie bezradny blask
Słońca szatana skrycie płoną
Gorzkią dłoń trup zabija na kamiennej jak żelazny zbrodni
Długą pamięć spotyka kłamstwo
Zapomniana rzeczywistość wciąż ukazuje nowego anioła
Mroczna świadomość oczekuje mocno na bezradny sen
Zastępy niszczą łkając rezygnację
Bolesne szaleństwo niszczy trupa
Anioł cmentarza cieszy się
Zimny trup boi się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz