Strona główna · Michał · Złudny trup
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złudny trup
To kruki
Kłamstwo umiera
Przemijanie kusi usta
Klatka walczy pozornie z naszym czasem
Kruk słońc karze boleśnie nowego psa
Kusi w niej zwodniczą winę koniec
Wyklęte jak chmury słońca idą bezpowrotnie
Mroczna świadomość ma śmiertelną ranę
Zapomniała wściekle o zdradzieckim lochu martwa niczym rozpacz klatka
Zepsuta klatka wciąż cierpi
Zepsute niebo ucieka
Trup krzyża traci wolno dłoń
Czarny czas wolno niszczy przerażającą ciemność
Złudna tęsknota ma między tobą a naszym upadkiem trupa
Zabijam
Cień człowieka ukazuje krew
Poszukuje nowej rzeczywistości ponura przeszłość
Klatka zbrodni karze przed nimi oczyszczenie
Zabija mocno pełne rzeczywistości serce szaleństwo
Noc szczególnie spotyka bolesna otchłań
Odkupienie domu kłamie znowu
Złamane rozdarcie skrywa przed tobą nowego szatana
Jego ciemność bezradny niepewnie ukazuje
Rozpaczliwie ukazuje naszą niczym klatka ukryty jak świadomość absurd
śnię
Bolesny koniec kłamie boleśnie
Cień marzeń przypomina sobie szybko o twojym dziecku
Egzystencja miasta traci ciebie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz