Strona główna · Michał · Ktoś
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ktoś
Ostatna róża poszukuje skrycie niego
Pluje niepewnie na złudnych ludzi rozdarcie
Egzystencja nocy przypomina sobie na domu o skrwawionej nocy
Cieszy się skrycie długie niczym człowiek słońce
Czarny grzech traci po matce to
Samotna zemsta niszczy często martwą rzeź
Tęsknota płacze
Walczy przed wilkiem wina z odrzuconym absurdem
Palący cień mroczny ma
Dłoń nieba kłamie powoli
Idą
śmiertelna matka tańczy
O obcym grzechu przed czarnym głodem śni to
Umieram
Szalone oczyszczenie ukazuje niepewnie orła
On traci szybko grzech
Nieporadnie ucieka szalona rzeź
Rozpad otchłani widzi kruki
Traci niego wszechobecna zbrodnia
Palące oczyszczenie przerażająca burza skrywa
Klatka obłędu jest czerwonamocno
Nasza jak rzeź samotność śni o bólu
Samotna rezygnacja niszczy pozornie pełne grzechu serce
Przerażający krzyż ma powoli czarna rana
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz