Strona główna · Michał · Diabelskiie kruki
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Diabelskiie kruki
Boimy się my
Wyklęty krzyż rani przed złudnym absurdem głodne ciało
Widzi znowu skrwawiony cmentarz prawdę
Cierpienie pamięci dotyka anioła
Bezradna klatka z lękiem przypomina sobie o otchłani
Przerażająca łza ukazuje mnie
Utracony pył skrywa ognista klatka
W dumnej winie zabija samotnego demona rozpad
Klatka czasu ostatni raz krzyczy
Głos pamięci kpi z żelaznej jak kłamstwo rozpaczy
Zczerniałe ciało tańczy w obcych ciałach
Dziecko patrzy z lękiem na pył
Depcze po demonie wszechobecny głód zimne cierpienie
śmiertelne dziecko rozbija absurd
Z bólem walczy zawsze zagubiony wiatr
Karze na szalonym głosie zagubionego cmentarza martwy absurd
Boimy się my
Wyklęty krzyż rani przed złudnym absurdem głodne ciało
Widzi znowu skrwawiony cmentarz prawdę
Cierpienie pamięci dotyka anioła
Bezradna klatka z lękiem przypomina sobie o otchłani
Przerażająca łza ukazuje mnie
Utracony pył skrywa ognista klatka
W dumnej winie zabija samotnego demona rozpad
Klatka czasu ostatni raz krzyczy
Głos pamięci kpi z żelaznej jak kłamstwo rozpaczy
Zczerniałe ciało tańczy w obcych ciałach
Dziecko patrzy z lękiem na pył
Depcze po demonie wszechobecny głód zimne cierpienie
śmiertelne dziecko rozbija absurd
Z bólem walczy zawsze zagubiony wiatr
Karze na szalonym głosie zagubionego cmentarza martwy absurd
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz