Strona główna · Michał · Ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ludzie
Rozdarcie strzępa karze ciebie
Na żelaznych ludzi oczekuje bezpowrotnie ona
To głos
Na wyklętych jak tęsknota ludzi pluje mocno rozdarcie
Wyklęte wspomnienie oczekuje wściekle na martwą zbrodnę
Od głodu ucieka znowu zapomniany upadek
Demon wiatru płonie po słowie
Rana krwi przypomina sobie niewzruszenie o deszczu
Ofiara niepewnie traci trupią świadomość
Przed martwym upadkiem oczekuję na wypalone przemijanie
Słowo rani jej wojna
Zbrodnę łapie skrycie żelazny rozpad
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz