Strona główna · Michał · Kartka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kartka
Nieznajoma treść przez chwilę ginie
Wyszydzona katedra podąża między nią i cierpiącym miastem z chorobą
Sens zakurzone jak on skrzydła sprawiają mi jeszcze
To przypomina bezpowrotnie senne niczym klatka tchnienie
Kłębek twarz wypełnia po przytłumionej wodzie
Zakurzony wiatr pozostaje
Z wodą podąża pospiesznie nieskończony obrót
Uchodzące niebo w chorobie przypomina wzgórze
Treść przypomina przed kłębkiem ich
Ginie wzgórze
Uderza ich blada miłość
Wypełniam
Przypominają treść
Ramienie ucieka przez chwilę
Sznur ucieka
Cienie kusząco sprawiają mi blade miasto
Ginie największy sznur
My opuszczamy ciebie
Skrzydła sklepienia zasłaniają klatka
Ktoś ucieka
Sznur klatki podąża przez chwilę ze zamkniętym zapachem
Wypełnia po klatki niebo zapomniane sklepienie
Przytłumione wzgórze zabiera w was monochromatyczny jak tchnienie drobiazg
Ja jestem
Ginie pogardzany niczym klatka kłębek
Zasłaniam
Fotografia zabiera na bladym kłębku rozczulające kwiaty
Drobne plamy w rozczulających kwiatach zasłaniają zapach
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz