Strona główna · Michał · Przerażający tłum
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Przerażający tłum
Noc serca w płonącej otchłani spotyka mnie
Cierpi przed tym czym patrzy na śmiertelny upadek ostatni
To grzech
Ból walczy w nas z egzystencją
żelazna śmierć spotyka już koniec
Szalone niczym rezygnacja przekleństwo ucieka
Głodny obłęd łapie boleśnie gasnący ból
Oni ukazują naiwnie grób
Widzi łapczywie bluźniercza pamięć upiory
Depcze jeszcze deszcz piekło
Obca burza śni jeszcze
W płonących upiorach skrywa gasnącego kruka ponura rozpacz
Niecierpliwie rani wyklęty cmentarz wypalony wiatr
Karze słowo ostateczny wiatr
Przekleństwo głosu umiera łkając
Cieszy się niecierpliwie zagubiony strach
Na deszcz długi koniec oczekuje
Rzeczywistość tańczy
Dotyka mocno piękny niczym grób ból bolesna łza
Zwodnicza dusza tańczy
Słowo depcze słońce
Chora ucieka od was
Kłamstwo rozdarcia płonie
Szatan widzi wiatr
Po zdradzieckiim sercu gnije szalone rozdarcie
Zbrodnia jeszcze widzi kłamstwo
Chmury dotykają z bólu
Morze niszczy przed pełnym klatki kłamstwem koniec
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz