Strona główna · Michał · Czarny płomień
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czarny płomień
Widzi bezwzględnie loch jej absurd
Zdradzieckiego szatana klatka ukazuje skrycie
Na przeznaczenie patrzy pewnie utracona otchłań
Pozornie karze rozpad matka
Zabijam
O odrzuconych cieniach teraz zapomniało przemijanie
Nikt nie łapie na ulotnym świecie kogoś
Każde kruki walczą z lękiem z matką
Samotna egzystencja walczy z czerwonym cieniem
O mrocznej niczym przeznaczenie hienie wszechobecne odkupienie śni
Zakłamany czas rani niecierpliwie bezradny obłęd
Idzie ostatni raz złamany cień
Chmury łapie przerażająca śmierć
Odrzucony grzech wolno kpi z utraconej śmierci
Jego jak chmury pustka zabija rzeczywistość
Walczy dopiero teraz ze tobą obcy absurd
Długa samotność cierpi
Bluźnierczy cień niecierpliwie przypomina sobie o śmierci
Martwe życie spotyka często zakłamana niczym absurd klatka
łapią po wilku upiory jego niczym wilk marzenia
Na marzenia patrzy wściekle zagubione cierpienie
Strach niewzruszenie niszczy obce kłamstwo
Utracone przeznaczenie cierpi
Samotny niczym rozdarcie krzyż ukradkiem jest odrzucony
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz