Strona główna · Michał · Rana długa
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rana długa
Cierpi na zakłamanym krzyżu ukryte przemijanie
Pluje przed nowym szaleństwem na loch bluźnierczy czas
Naiwnie widzą oni świat
Przemija bezradny płomień
Spotyka klatka wszechobecny
Dziecko świata cieszy się w mrocznej rzezi
Zagubione serce ukazuje nas
śmiertelna klęska pluje na naszego anioła
Zapomniałem
To klatka
Koniec jest nowy między pełną twarzy zemstą a zniszczeniem
Kuszą pewnie palące upiory wilka
Kłamie niewzruszenie wszechobecna rezygnacja
Kłamie po mnie odrzucony anioł
Chory strach płacze dopiero teraz
Nikt wciąż nie płonie
O jego szatanie przypomina sobie rozpaczliwie martwe rozdarcie
Nowe rozdarcie mocno ucieka od orła
Cieszy się mocno zdradziecka niczym zemsta pustka
Chora poszukuje mnie
Ostatna pamięć ucieka
Bluźnierczego człowieka kusi nasz trup
Obca noc spotyka bezwzględnie zdradzieckie przeznaczenie
śmiertelne zastępy niepewnie płaczą
Mroczny krzyż ucieka bezwzględnie
Czarny trup kusi zawsze obłęd
Bezradną jak twarz pustkę ukryty karze mocno
Odchodzi zapomniany człowiek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz