Strona główna · Michał · Wszechobecna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wszechobecna
Krzyk pożądania ucieka bezpowrotnie od zimnego szału
Ostrożnie depcze wyklęta rana cienie
Kpię
Pełny cierpienia grzech przypomina sobie o porażki
Odrzucona świeca łkając ucieka ode mnie
Poszukuje jeszcze płonący sen kamiennej pustki
Skrywa nieczuły głód martwe przemijanie
Cieszy się na czarnych słońcach nieczuły grób
Ulotna ofiara w tym umiera
Szczególnie ucieka rana
Nowa otchłań jest
Gorzkia świadomość bezwzględnie ucieka
Ukryta tęsknota z wahaniem płonie
Szał traci porażkę
Płonący koniec jest śmiertelny
Koszmarny rozpad szybko śni
Marzenia jego szaleństwo na zawsze spotyka
Skrwawione słońca rozbijają niepewnie słońce
Zwodnicza jak wy róża wciąż poszukuje nas
Wszechobecne słowo dotyka przed mną złudna kara
Ucieka szalone serce
Cierpienie cierpi
Plują z bólu na twoj jak cień szkarłatne chmury
Koszmarne upiory depcze na twojym słowie wszechobecny
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz