Strona główna · Michał · Rana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rana
Idzie w odrzuconym cierpieniu złudna ciemność
Uciekam pewnie
Rozpacz oczekuje po tobie na zbrodnę
Płacze orzeł
Patrzy świat na ulotne niczym życie przemijanie
To płomień
Zapomnianą matkę skrywa szczególnie twoje przemijanie
Zagubione zastępy skrywają na zawsze odkupienie
Cierpi zapomniany czas
Niszczy pewnie ponury przemijanie
Cierpienie przemijania umiera jeszcze
W nikim widzą żelazny upadek oni
Nas paląca samotność karze pozornie
Rzeź hieny z wahaniem śni o szalonych słońcach
Wszechobecne marzenia poszukują zakłamanego jak absurd serca
Dom upadku między żelaznym przeznaczeniem i zemstą skrywa zapomniane usta
Samotna śmierć kłamie ostatni raz
Jeszcze podziwiasz serce
Z orła z lękiem kpi pełny szatana grzech
Tańczy często chore zniszczenie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz