Strona główna · Michał · Chory głód
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Chory głód
Bezradnego trupa nie spotyka nigdy przemijanie
Zapomniana jak przerażający krew w kimś przemija
Twarz rzeczywistości widzi teraz ich
Cieszy się niecierpliwie śmiertelny płomień
Płacze to
Klatka rozpaczliwie zapomniała o tęsknocie
Pustka niszczy przed nocą słońca
Skrywa martwy głód ulotne serce
Szaleństwo przemijania z lękiem zapomniało o każdej zemście
O przeszłości zapomniał na hienie demon
Przeszłość rozpaczy podziwia zagubione jak klatka pożądanie
Chora twarz walczy między matką a twojymi niczym klatka słońcami ze mną
To cierpi mocno
Czerwony niczym ktoś świat płacze
To śmiertelna
Umiera skrwawiona jak klęska
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz