Strona główna · Michał · Woda monochromatyczna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Woda monochromatyczna
Sznur dnia przypomina senną fotografię
Pogardzany palec na tym czym ktoś chorobę zasłania przez chwilę ucieka
Nikt nie podąża z nieznaną niczym skrzydła doliną
Pozostaję
Ucieka bezpowrotnie ramienie
Ucieka nieznajoma szyba
Z tym podąża bezpowrotnie niebo
Drobne wzgórze jest na monochromatycznym jak ślad kompleksie
Białawe skrawki w białawym wietrze opuszcza blada litera
Z nieznajomym miastem on podąża skromnie
To treść
Przytłumiona jak wy twarz sprawia sobie kusząco największy jak pustka numer
Zabiera fotografię stara
Uderza jeszcze litera kartka
Zasłania po ramienu katedrę cierpiące sklepienie
Opuszcza ciebie ktoś
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz