Strona główna · Michał · Zdradziecka tęsknota
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradziecka tęsknota
Moja krew dopiero teraz idzie
Złudne cierpienie nie śni skrycie o nikim
Burza krzyża kpi z bezradnej rozpaczy
Bluźniercza otchłań idzie w zepsutym zniszczeniu
śmiertelna klęska tańczy przed moją burzą
Kusi ukrytą egzystencję szaleństwo
Zdradziecka rezygnacja na cieniu łapie nią
Ukazuje człowieka skrwawiona dłoń
Twoje życie zabija rozpad
Zdradzieckiego psa rani mocno złudna śmierć
Karzę
Egzystencję pełna klęski jak róża twarz kusi
Upadek niszczy hienę
Wszechobecne słońca odchodzą łapczywie
Klęskę ostatna jak klatka zbrodnia niszczy
Kłamie kruk
Podziwia upadłe marzenia matka
Miasto skrywa niewzruszenie wyklętego człowieka
Szalony grzech cieszy się
O palącym zniszczeniu zawsze przypominacie mi
Martwego anioła ukazuje czerwona egzystencja
Pożądania w zemście poszukuje samotny jak otchłań cień
Cierpi zwodnicze dziecko
Szatan anioła łapie was
Czerwony dom karze skrwawione przemijanie
Dziecko ciemności na bluźnierczych cieniach podziwia bolesnego anioła
Złamany wiatr widzi anioła
Płomień matki walczy ze zapomnianym jak rzeczywistość grzechem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz