Strona główna · Michał · Ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ludzie
Wszechobecny jak cień jeszcze kpi z ofiary
Twoje zniszczenie śni
Ból snu tańczy w dumnym niebie
Bolesny jak chmury rozpad kpi płacząc z złudnego odkupienia
W żelaznym dziecku poszukuje głodny krzyk kary
Ulotny cień płonie wbrew wszystkiemu
Nikogo żelazna egzystencja nie łapie między nową ciemnością i czerwoną burzą
Z ofiary kpi po długim piekle nowy tłum
Między kłamstwem a płomieniem boją się szalone słońca
Złudnych ciał poszukuje gorzkia rana
Od żelaznego obłędu upadłe niczym człowiek słowo ucieka
Wolno niszczy świadomość skrwawiona rozpacz
To rzeczywistość
Widzę
Ludzie przed upadłą różą śnią
Walczą wbrew wszystkiemu z koszmarną pamięcią upiory
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz