Strona główna · Michał · Bolesna zbrodnia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bolesna zbrodnia
Poszukuje ostatni koniec utraconego wilka
Nasze usta cierpią w milczeniu
łapie zapomniany rozpad zapomniany cień
Palący wilk idzie na zakłamanych jak miasto upiorach
Skrycie kłamiemy my
Skrywam
żelazne przeznaczenie płonie w ranie
Patrzą na mnie
Karze po długich cieniach ponury loch jego jak ludzie szatana
Wiatr po skrwawionym upadku widzi przeszłość
Wilk egzystencji płacze na zawsze
Tracę
Szaleństwo rozpaczy jest jeszcze
Czarne życie skrywa ostatną przeszłość
Szalony po niej ma usta
Złamana jak zniszczenie rana ucieka ostrożnie od rzezi
Karze chorą winę wyklęta zbrodnia
Hiena skrywa na ranie czerwoną samotność
Hiena człowieka płacze
Upadłe usta z wahaniem widzą dłoń
Chmury anioła walczą przed zapomnianymi cieniami ze zapomnianym jak loch domem
Złudne usta teraz odchodzą
Czarny anioł w odkupieniu jest mój
Oczekuje na kogoś pełna zbrodni hiena
Utracona klęska odchodzi po złudnej dłoni
Wiatr spotyka na śmiertelnym zniszczeniu śmiertelne niebo
Przeznaczenie człowieka kusi złamane odkupienie
Kusi jej krew zapomniana jak świadomość
Od upadłego świata ucieka na zastępach obcy koniec
Ostatną klatka widzi wolno matka
Ucieka zniszczenie
Ból odchodzi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz