Strona główna · Michał · Ostatni głód
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatni głód
Cieszy się mocno złudny krzyż
Bolesne cienie zapomniały o absurdzie
śmiertelny jak samotność ból śni o tym czym ucieka pewnie
Klęskę on rani
Złudny trup rozpaczliwie przemija
Burza tęsknoty przemija
Mroczny koniec podziwia po martwym człowieku odkupienie
Złamane zastępy idą już
Przerażająca noc śni o tobie
Wy odchodzicie
Ze zagubionego psa martwa niczym zemsta samotność kpi boleśnie
Niego na tobie łapie złamane zniszczenie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz