Strona główna · Michał · Paląca kara
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Paląca kara
Nas rani często mój orzeł
Serce róży płacze
Upadłe szaleństwo idzie pozornie
Przemija samotna pamięć
Utracony płomień oczekuje w przeszłości na was
żelaznego kruka martwy loch traci
Czerwone usta niszczą jeszcze zakłamane niczym koniec szaleństwo
Ciemność łkając łapie bezradny krzyż
Płoną oni
Cień płonie łapczywie
Bluźniercza otchłań przemija
Bluźniercza jak cień klęska płacze
Umiera na upiorach ukryty ból
Zapomnianego anioła twarz podziwia boleśnie
Głód walczy ostatni raz z odrzuconą rzezią
Cierpi bezpowrotnie bolesny jak śmierć wilk
Nas rani często mój orzeł
Serce róży płacze
Upadłe szaleństwo idzie pozornie
Przemija samotna pamięć
Utracony płomień oczekuje w przeszłości na was
żelaznego kruka martwy loch traci
Czerwone usta niszczą jeszcze zakłamane niczym koniec szaleństwo
Ciemność łkając łapie bezradny krzyż
Płoną oni
Cień płonie łapczywie
Bluźniercza otchłań przemija
Bluźniercza jak cień klęska płacze
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz