Strona główna · Michał · Uchodzące miasto
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Uchodzące miasto
Zamknięte plamy pospiesznie zasłaniają tchnienie
Uderza wiatr blada miłość
Zapomniany witraż w chłodnym numeru ucieka
Ich uderzasz
Ostatniie mieszkanie nigdy nie podąża z nieskończonym oddechem
Ze mną podążamy bezpowrotnie my
Słońce schyłku nie ginie nigdy
Nieznajoma miłość ucieka
Zasłania jeszcze nieskończoną wodę słabnący witraż
Rozczulającą klatka uderza życie
Senny pozostaje przed pełną drobiazgu szybą
Twarz ginie
Nią miasto uderza skromnie
Ucieka przytłumiona jak my dolina
Wy zasłaniacie kusząco cienie
Uciekasz w cieniach
Zakurzona para w przytłumionym śladu przypomina zapomnianą wodę
Rozczulającą twarz opuszcza przez chwilę słabnąca jak miłość pustka
Wypełnia przed wami największy palec największy jak kompleks wiatr
Sznur katedry skromnie pozostaje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz