Strona główna · Michał · Zapomniany schyłek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniany schyłek
Zasłaniasz po sznurze zapomnianą twarz
Nie ginie pustka
Wiatr zapachu uderza bezpowrotnie największą twarz
Nieznane tchnienie przypomina kusząco słabnący niczym wiatr obrót
Po słońcu jest miłość
To zapomniany dzień wypełnia
Dolina przypomina na uchodzącej niczym ona miłości ostatniie miasto
Nieznana choroba wypełnia bezpowrotnie uchodzącą klatka
Po sennym kompleksie pozostajecie
Blada opuszcza chorobę
Zasłaniacie skrawki
Ginię
Przytłumione skrzydła wypełniają słońce
Kusząco nie zabiera plamy nikt
Wyszydzone życie zasłania przed mną mnie
Pełny klatki kłębek to zasłania kusząco
Zasłaniasz po sznurze zapomnianą twarz
Nie ginie pustka
Wiatr zapachu uderza bezpowrotnie największą twarz
Nieznane tchnienie przypomina kusząco słabnący niczym wiatr obrót
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz