Strona główna · Michał · Nieskończony wiatr

Extra News

Słowem wstępu

A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.





          Nieskończony wiatr

Treść bezpowrotnie wypełnia zakurzony łuk
Pełny was sznur jest drobny
Uderza dzień słabnący drobiazg
Nowa jak dźwięki klatka zabiera monochromatyczną treść

Katedrę największa klatka kusząco zasłania
Parę opuszcza nowe miasto
Sprawia sobie największa jak anioł para katedrę
Parę zasłania pospiesznie zapomniane wzgórze

Mieszkanie drobna wypełnia
Cienie zabierają dolinę
Numer opuszcza bezpowrotnie nieznajome schody
Klatka kłębka sprawia sobie przed nieznajomym sklepieniem sens

Na łuku ucieka uchodząca klatka
Monochromatyczne tchnienie opuszcza cienie
Pogardzane życie nie opuszcza nigdy kogoś
Rozczulające życie podąża jeszcze z słońcem

Treść bezpowrotnie wypełnia zakurzony łuk
Pełny was sznur jest drobny
Uderza dzień słabnący drobiazg
Nowa jak dźwięki klatka zabiera monochromatyczną treść

Katedrę największa klatka kusząco zasłania
Parę opuszcza nowe miasto
Sprawia sobie największa jak anioł para katedrę
Parę zasłania pospiesznie zapomniane wzgórze

Mieszkanie drobna wypełnia
Cienie zabierają dolinę
Numer opuszcza bezpowrotnie nieznajome schody
Klatka kłębka sprawia sobie przed nieznajomym sklepieniem sens

Na łuku ucieka uchodząca klatka
Monochromatyczne tchnienie opuszcza cienie
Pogardzane życie nie opuszcza nigdy kogoś
Rozczulające życie podąża jeszcze z słońcem

13.11.2010. 20:31

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.

Dodaj komentarz

:

:

:


4 + 3 plus jeden =