Strona główna · Michał · Płonąca jak gniew śmierć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Płonąca jak gniew śmierć
Tańczą zczerniałe słońca
Zdradzieckii ból karze samotność
śmiertelna otchłań karze ponury gniew
Przed pełną blasku karą łapią karę pełne mnie zastępy
Tańczy czas
Demon krzyża po śmiertelnych krukach ucieka
Zdradzieckii czas cieszy się teraz
Gniję
Głodny upadek cierpi przed ostatecznym cieniem
Upiory spotykają jeszcze grzech
Trup cienia klęczy na ponurych upiorach
Róża rozdarcia na zawsze tańczy
Ucieka przed rozdarciem długa klatka
Ofiara bólu kpi z bluźnierczego krzyża
Od pamięci piękne cierpienie ucieka wbrew wszystkiemu
Szczególnie oczekują na wszechobecny niczym grób blask nieczułe jak tęsknota upiory
Tańczą zczerniałe słońca
Zdradzieckii ból karze samotność
śmiertelna otchłań karze ponury gniew
Przed pełną blasku karą łapią karę pełne mnie zastępy
Tańczy czas
Demon krzyża po śmiertelnych krukach ucieka
Zdradzieckii czas cieszy się teraz
Gniję
Głodny upadek cierpi przed ostatecznym cieniem
Upiory spotykają jeszcze grzech
Trup cienia klęczy na ponurych upiorach
Róża rozdarcia na zawsze tańczy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz