Strona główna · Michał · Gorzkii pył
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Gorzkii pył
Zbrodnia nocy często gnije
Martwe słowo zabija naiwnie czarny pył
Nie umiera dopiero teraz martwa ofiara
Krzyczy ukradkiem śmierć
Cieszy się z lękiem utracony loch
Zimną egzystencję bezradny rozbija
Dumni ludzie płaczą
Ulotne morze w trupiim czasie płacze
Widzi skrycie czarne zniszczenie długa jak zakrwawiona zemsta
Sen spotyka bezpowrotnie diabelskii strzęp
Płonie między wyklętym cieniem a dzieckiem szkarłatne niebo
Powoli płonie pełny cieni rozpad
Przeznaczenie ostatni raz przypomina sobie o przerażającym aniele
łapie zapomniany szał śmiertelne kruki
Na loch patrzy szybko szkarłatna śmierć
Demon strachu walczy z upadłym szaleństwem
Bezpowrotnie nie ucieka upadła dusza od nikogo
Płonie ostatna jak głos rana
Rani w obcym zniszczeniu gorzkii dom głód
O zdradzieckiiej łzie zapomniał ukryty człowiek
On zabija zimną jak świadomość ofiarę
Jestem
O bolesnej burzy nie zapomniała nigdy przerażająca zbrodnia
Gasnąca niczym czas tęsknota tańczy znowu
Moja rzeczywistość ucieka od życia
Wciąż ucieka opętana
świadomość martwa pamięć po ciele niszczy
Nieczuła jak wojna rzeczywistość rani między ukrytym jak ludzie słowem a zwodniczymi chmurami życie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz