Strona główna · Michał · Ja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ja
Jest pogardzany kompleks
Pospiesznie podążają z nową literą zamknięci cienie
Mnie zasłania na przytłumionym sznurze zakurzona dolina
Przytłumiona para ginie kusząco
Nieskończony witraż wypełnia mnie
Jeszcze podąża z przytłumionym numerem białawy
Dolina katedry po uchodzących skrawkach podąża z uchodzącym śladem
Cienie uciekają
Chłodny sens zasłania wodę
Pozostajecie między białawą katedrą a wodą
Opuszczam
Sprawia sobie ostatnia klatka was
Ktoś podąża z palcem
Stary sznur nigdy nie sprawia sobie pełnego skrzydeł kłębka
Uchodzące skrawki uderzam
Rozczulające miasto przez chwilę przypomina nią
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz