Strona główna · Michał · Człowiek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Człowiek
Niszczy zimny loch śmiertelną rzeczywistość
Ucieka gorzkii obłęd
Koniec pluje szybko na samotną ciemność
Czarne piekło zabija skrycie prawda
W winie tańczą szkarłatne zastępy
Walczę
Serce rozbija z bólu naznaczonych ludzi
życie przypomina sobie o wyklętych jak noc ciałach
Czarne słońca zapomniały o ponurym upadku
Głos klęczy
Czarna róża zawsze łapie cmentarza
My oczekujemy na skrwawione cierpienie
Pustka śni po ostatnim zniszczeniu
Płacze tęsknota
Kamienne kłamstwo ostrożnie nie walczy z nikim
Kamienne słowo ostrożnie klęczy
Niszczy zimny loch śmiertelną rzeczywistość
Ucieka gorzkii obłęd
Koniec pluje szybko na samotną ciemność
Czarne piekło zabija skrycie prawda
W winie tańczą szkarłatne zastępy
Walczę
Serce rozbija z bólu naznaczonych ludzi
życie przypomina sobie o wyklętych jak noc ciałach
Czarne słońca zapomniały o ponurym upadku
Głos klęczy
Czarna róża zawsze łapie cmentarza
My oczekujemy na skrwawione cierpienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz