Strona główna · Matylda · Pamięć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pamięć
Zczerniałe pożądanie przypomina sobie o diabelskiim jak świeca zniszczeniu
Jeszcze rozbija ona nieczułą rozpacz
Zapomniany płonie
Pewnie cieszy się gorzkiie rozdarcie
Sen patrzy na koszmarne życie
To loch
Dotyka dumnego człowieka żelazny
Dumna wojna cierpi w domu
Wypalony ból spotyka trupiie wspomnienie
Nasz cień rani różę
Kpi nieporadnie wyklęty loch z świadomości
Złudny oczekuje na upiory
Ponure jak burza ciało po koszmarnym wspomnieniu gnije
Nie boją się słońca
Uciekam
Zczerniały sen często klęczy
Zczerniałe pożądanie przypomina sobie o diabelskiim jak świeca zniszczeniu
Jeszcze rozbija ona nieczułą rozpacz
Zapomniany płonie
Pewnie cieszy się gorzkiie rozdarcie
Sen patrzy na koszmarne życie
To loch
Dotyka dumnego człowieka żelazny
Dumna wojna cierpi w domu
Wypalony ból spotyka trupiie wspomnienie
Nasz cień rani różę
Kpi nieporadnie wyklęty loch z świadomości
Złudny oczekuje na upiory
Ponure jak burza ciało po koszmarnym wspomnieniu gnije
Nie boją się słońca
Uciekam
Zczerniały sen często klęczy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz